Decyzją rządu Józefa Piłsudskiego z początku lutego 1928 Sanok został jednym z miast, który otrzymał kredyt w Banku Gospodarstwa Krajowego w celu rozbudowy stadionu.
W okresie II Rzeczypospolitej na obiekcie swoje mecze rozgrywały: Strzelec Sanok, Sanoczanka Sanok (założona w 1935).
W 1936 przy stadionie została wybudowana drewniana trybuna. W sierpniu 1936 na stadionie odbywały się imprezy w ramach Zjazdu Górskiego w Sanoku (np. konkurs orkiestr). 11 listopada 1938 odbyło się na stadionie uroczyste przekazanie przez ludność Sanoka 12 ciężkich karabinów maszynowych na rzecz 2 Pułku Strzelców Podhalańskich, stacjonującego w mieście. W latach 30. II Rzeczypospolitej obiekt mieścił się przy ul. Elżbiety Granowskiej (późniejsza ul. 2 Pułku Strzelców Podhalańskich odbiegające od ul. Żwirki i Wigury); zaś sam stadion był większego rozmiaru, istniała przy nim strzelnica, boiska do piłki koszykowej i siatkowej.
24 maja 1946 na stadionie dokonano publicznej egzekucji, podczas której zostali powieszeni dwaj żołnierze Armii Krajowej i partyzantki antykomunistycznej, należący do Samodzielnego Batalionu Operacyjnego NSZ „Zuch” majora Antoniego Żubryda: Władysław Kudlik i Władysław Skwarc.