poślubiła hrabiego Teodora van der Osten-Sacken (1762-1850), podporucznika wojsk koronnych, osiadłego w Polsce.
Kariera Dzieciństwo spędził w Lubrańcu, następnie został zapisany do szkoły założonej przez biskupa Stanisława Kazimierza Dąmbskiego, prowadzonej przez zakon jezuitów w Poznaniu. Służył w wojsku polskim, będąc oficerem, najpierw kapitanem, później podpułkownikiem w regimencie Joachima Karola Potockiego, podczaszego wielkiego litewskiego (1763). Podpisał elekcję Stanisława Augusta Poniatowskiego (1764). W czasie konfederacji barskiej stał na czele konfederatów ziemi gostyńskiej. Dosłużył się stopnia pułkownika kawalerii narodowej. Będąc pułkownikiem gostyńskim walczył u boku Franciszka Mikorskiego pod Łowiczem (kwiecień 1769), Toruniem (lipiec 1769). Połączył się z następnie z Malczewskim, idącym na Warszawę. Poniósł wraz z nim klęskę pod Błoniem 12 lutego 1770. Uczestniczył w bitwie pod Kutnem 30 października 1770. Według relacji piśmiennych walcząc pod Lubieniem (koło Gostynina) „pokonał nieprzyjaciela na głowę, resztę wpędził w jezioro”. Walczył także z Antonim Morawskim koło Radziejowa w czerwcu 1771 roku, zebrawszy 100 konfederatów z ziemi gostyńskiej. Został ciężko ranny w twarz i dłoń, wzięty do niewoli. Uzyskał wolność dzięki wsparciu rodziny. W 1790 roku został szambelanem królewskim.