Tilapia nilowa (Oreochromis niloticus) była hodowana prawdopodobnie już w starożytnym Egipcie. Miała duże znaczenie w życiu Egipcjan, była częstym motywem w ówczesnej sztuce. Intensywna hodowla tilapii w afrykańskich akwakulturach rozpoczęła się w latach 20. XX wieku. W latach 40. introdukowano je poza Afryką. W Ameryce Północnej stały się powszechne w latach 50. Obecnie w co najmniej 75 krajach prowadzone są mniej lub bardziej intensywne hodowle tych ryb. Niektóre gatunki użytkowe osiągają masę ciała do 1,5 kg. Oprócz tilapii nilowej duże znaczenie gospodarcze ma tilapia mozambijska (O. mossambica) i złota (O. aureus).
Klasyfikacja Thys van den Audenaerde zaliczył większość tilapii do rodzaju Tilapia sensu lato, złożonego z wielu podrodzajów. Ethelwynn Trewavas zaproponowała podział Tilapia s. l. na 3 główne rodzaje (obejmujące około 70 gatunków) w zależności od zachowań rozrodczych: Tilapia sensu stricto – gatunki składające ikrę na podłożu, Sarotherodon – pyszczaki, u których opiekę podejmuje samiec lub oboje rodzice, Oreochromis – pyszczaki, u których opiekę podejmuje wyłącznie samica.