1946). W czasie II wojny światowej więzień KL Posen, następnie przesiedlony do Generalnego Gubernatorstwa jako robotnik przymusowy.
W 1948 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1959 – zwyczajnego. Był członkiem korespondentem (1963), a następnie rzeczywistym (1971) PAN. Był też członkiem Międzynarodowego Towarzystwa Badań w zakresie Żywności i Żywienia oraz Europejskiej Federacji Inżynierii Chemicznej. W Międzynarodowym Stowarzyszeniu dla Chemii Zbóż pełnił funkcję przewodniczącego grupy roboczej ds. oznaczeń witamin.
Opublikował 273 publikacje naukowe. Wychował dwóch członków PAN, 17 profesorów i 10 docentów (w jego zespole rozpoczynali karierę naukową m.in. Kazimierz Szebiotko i Eugenia Sobkowska ).
Został pochowany na cmentarzu św. Jana Vianneya w Poznaniu.
Jego imię nosi jedna z sal wykładowych Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, a na ścianie dawnej siedziby Katedry Technologii Rolnej (ul. Mazowiecka 48) znajduje się poświęcona mu tablica pamiątkowa.
Odznaczenia i nagrody Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1967) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1951)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 20 września 1951 r.