W czasach stalinowskich rejon przechodzi politykę forsownej kolektywizacji. Spada liczba ludności, w 1937 roku mieszka tu 29,933 mieszkańców, w 1939 roku jest to 23,354, w 1945 roku liczba ta wynosi 23,070, by w roku 1949 osiągnąć pułap 22,754. Po zakończeniu II wojny światowej znacząco spadła też liczba mężczyzn, z 3089 w 1941 roku do 1885 w 1945 roku. N front wyruszyło ogółem 6137 w tym 100 kobiet, z tego ponad 4000 nie wróciło. W czasie wojny na teren rejonu ewakuowano przemysł, a także 1400 osób z zachodnich rubieży kraju, w tym 900 mieszkańców Leningradu. Organizowano też zbiórki żywności i pieniędzy wśród mieszkańców na rzecz sowieckiego wysiłku wojennego, przekazali oni m.in. łącznie 2400 rubli i 1500 ton zbóż. Dwóch mieszkańców rejonu otrzymało tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Władza sowiecka inwestowała w rozwój kolektywnego rolnictwa, szczególnie w uprawę ziemniaków. W latach pięćdziesiątych czynem społecznym karczowano lasy oraz zajmowano nieużytki by tworzyć nowe pola uprawne, za co uczestnikom akcji przyznano ponad 1400 medali i odznaczeń.