Wybór miał znaczenie ideologiczne: Kaganowicz jako ludowy komisarz transportu odpowiedzialny był za koleje w Związku Radzieckim, władze miasta uznały więc, że dzielnica tak związana z kolejnictwem powinna otrzymać go za patrona. Agresja III Rzeszy na Związek Radziecki pobudziła rozwój rejonu, do którego ewakuowano wiele fabryk z zachodu oraz do którego napłynęli robotnicy, specjaliści oraz ludność cywilna. W czasie wojny na obszarze rejonu lokalizowano szpitale dla rannych żołnierzy, a jako dzielnica blisko związana z kolejnictwem, służyła za ważny punkt przeładunkowo-towarowy na trasie ze Wschodu na Zachód. Na front wyruszyło natomiast 18 300 mieszkańców rejonu, większość zginęła, a 1517 jego mieszkańców otrzymało Medal „Za ofiarną pracę w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”.

Lata powojenne to czas przestawiania się z gospodarki wojennej na pokojową oraz rozbudowy powstałych tu zakładów przemysłowych. Problemem był brak mieszkań, intensywnie inwestowano więc w budownictwo mieszkaniowe, ale trudno było sprostać zapotrzebowaniom ludności cywilnej. Po dojściu do władzy Nikity Chruszczowa i rozpoczętej przez niego polityki destalinizacji zmiany dotknęły także dystrykt.