Po trzech latach rządów Fergus zdobył zwierzchni tron Irlandii, wykorzystując konflikt między arcykrólem Lugaidem VI MacConn a Cormacem Ulfadą. Ten bowiem wyganiając Lugaida z Tary, sam nie był w stanie zagarnąć tronu Irlandii. Fergus ze swymi dwoma braćmi, Fergusem Foltlebarem („Długowłosym”) i Fergusem Bot-fo-Bregaibem, zwanym Caisfiaclach („z Krzywymi Zębami”), wygonił Cormaca do Connachtu. Fergus, po roku panowania nad Irlandią, poległ w bitwie pod Crinna pokonany przez Cormaca, z ręki Lugaida Lagy, brata Oiliolla (Aililla) I Oluma, króla Munsteru. Tam także zginęli, koło Bregi, jego dwaj bracia o tym samym imieniu. Po śmierci Fergusa władza nad Irlandią przeszła na Cormaca Ulfadę, zaś nad Ulaidem na jego syna Aengusa II Finna, a nie na Eochaida Gonnata, rządzącego w późniejszych czasach.