W 1892 roku, skonfliktowany z Wydziałem Krajowym na tle planów rozwoju uczelni, opuścił Akademię w Dublanach i wyjechał do Krakowa. Od 1 grudnia tegoż roku był został asystentem Katedry Chemii Rolnej Uniwersytetu Jagiellońskiego, kierowanej przez profesora Franciszka Czarnomskiego. W 1894 roku uzyskał habilitację i tytuł docenta. Po śmierci profesora Czarnomskiego w 1898 roku, objął Katedrę Rolnictwa i Chemii Rolnej. W 1902 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Także od 1902 roku kierował Rolniczym Zakładem Doświadczalnym, utworzonym wspólnie przez uniwersytet i Towarzystwo Rolnicze. Był członkiem Komisji Fizjograficznej Akademii Umiejętności. W działalności naukowej zajmował się między innymi chemią skrobi, znaczeniem garbników roślinnych i przyswajalnością azotu. Publikował w fachowych czasopismach krajowych i europejskich. Ponadto prowadził szeroko zakrojoną działalność mającą na celu unowocześnienie rolnictwa w Galicji. Z jego inicjatywy powstała sieć terenowych stacji i poletek doświadczalnych, które służyły zapoznawaniu chłopów z nowymi metodami gospodarowania i ich popularyzowaniu. Wspierał ideę spółdzielczości rolniczej.