Pokrycie języków Przy pomocy ISO 8859-1 można zakodować to, co zwane jest alfabetem łacińskim numer 1, który składa się ze 191 znaków pisma łacińskiego. Każdy znak jest kodowany jako pojedyncza 8-bitowa wartość. Mogą one być użyte w prawie każdym systemie wymiany danych do komunikowania się w poniższych europejskich językach (z kilkoma wyjątkami, z powodu brakujących znaków): albańskim angielskim baskijskim duńskim estońskim (brakuje Š, š, Ž, ž dla zapożyczeń) Proszę zauważyć, że Windows-1252 je zawiera fareskim fińskim (brakuje Š, š, Ž, ž dla zapożyczeń) Proszę zauważyć, że Windows-1252 je zawiera francuskim (brakuje Œ, œ i rzadkiego Ÿ) Proszę zauważyć, że Windows-1252 je zawiera hiszpańskim irlandzkim (nowa ortografia) islandzkim katalońskim łacińskim niderlandzkim (brakuje IJ, ij) niemieckim norweskim (bokmål i nynorsk) portugalskim retoromańskim szkockim szwedzkim włoskim
Innymi pokrytymi językami są: afrykanerski suahili
W związku z powyższym to kodowanie znaków jest używane w Amerykach, Europie Zachodniej, Oceanii i większej części Afryki, lecz dla niektórych języków brakuje poprawnych typograficznie cudzysłowów, zamiast których są dostępne « i ».