Historia i synonimika Formacja gogolińska odpowiada wyróżnionym przez Paula AssmannaAssmann P., 1944. Die Stratigraphie der oberschlesischen Trias. Teil 2: Der Muschelkalk. Abhandlungen des Reichsamtes für Bodenforschung, Neue Folge, 208: 1–124 warstwom gogolińskim (niem. Gogoliner Schichten); nieznacznemu przesunięciu uległa jedynie jej górna granica. Podstawą do sformalizowania litostratygrafii formacji gogolińskiej stał się podział wprowadzony przez Assmanna.
Wiek Wiek formacji gogolińskiej nie został jednoznacznie określony. Rozbieżności są niewielkie i dotyczą jedynie dolnej granicy. Pozycja chronostratygraficzna została wyznaczona na podstawie występowania konodontówZawidzka K., 1975. Conodont stratigraphy and sedimentary environment of the Muschelkalk in Upper Silesia. Acta Geologica Polonica, 25: 217–256 i badań magnetostratygraficznychNawrocki J. & Szulc J., 2000: The Middle Triassic magnetostratigraphy from the Peri-Tethys basin in Poland. Earth and Planetary Science Letters, 182: 77–92. Zawidzka przypisała niższą część warstw gogolińskich ze Śląska Opolskiego do dolnego anizyku, a najwyższą (kilka ostatnich metrów obecnego ogniwa wapienia falistego z Ligockiej Góry) – do pelsonu (od miejsca pojawienia się indeksowego gatunku konodonta Neospathodus kockeli).