Przyjęcie Karty ucięło debatę toczącą się w Quebecu pomiędzy zwolennikami swobodnego wyboru języka między angielskim i francuskim a tymi opowiadającymi się za wyłącznością języka francuskiego, który to ostatecznie stał się powszechnym językiem edukacji, handlu, pracy i administracji publicznej.
Wielokrotnie kwestionowana na drodze sądowej od momentu przyjęcia Karta języka francuskiego uległa licznym zmianom dotyczącym w szczególności oznakowania reklamowego oraz przyjmowania uczniów do szkół anglojęzycznych.
Kontekst
Ustawa nr 63 ("Bill 63") Schyłek lat 60. w Quebecu naznaczył „kryzys w Saint-Léonard”, kiedy to Frankokanadyjczycy i włoscy imigranci starli się w sprawie języka, który miał być używany w szkołach w okolicy. Pierwsi domagali się języka francuskiego, a drudzy angielskiego. Rozwiązać ten kryzys próbował rząd Union nationale na czele z Jean-Jacques'em Bertrandem, przyjmując „Ustawę o promowaniu języka francuskiego w Quebecu”, powszechnie nazywaną ustawą nr 63 („Bill 63”), która oficjalnie uznawała swobodę wyboru języka nauczania. Chociaż formalnie jej celem było wspieranie używania języka francuskiego, skutkowała głównie umożliwieniem zdecydowanej większości dzieci posługujących się językiem innym niż francuski i angielski uczęszczanie do szkół angielskich.