thumb|Rogatywka polowa wz. 37 Rogatywka polowa wz. 37 – polowe nakrycie głowy wszystkich żołnierzy Wojska Polskiego z wyjątkiem lotnictwa i oddziałów zmotoryzowanych oraz broni pancernej. Jedna z wielu odmian polskiego tradycyjnego nakrycia głowy – rogatywki.
Historia W pierwszych latach po odzyskaniu niepodległości Wojsko Polskie wyróżniało się dużą różnorodnością sprzętu i umundurowania. Polowe nakrycia głowy nie były w tym względzie wyjątkiem. Ujednolicony mundur wprowadzono w roku 1920, a wraz z nim – po długiej dyskusji – furażerkę wz. 19, a później furażerki wz. 23, które stały się podstawowym polowym nakryciem głowy. Z czasem dowództwo uznało, że furażerka jest niepraktyczna – w lecie nie chroni oczu od słońca, a na zimę jest za chłodna.
Następcą furażerki miał być beret khaki, wprowadzony próbnie w roku 1930 w 21 pułku piechoty w Warszawie, zrezygnowano jednak z niego na rzecz rogatywki wz. 37, wprowadzonej w roku 1937. Do roku 1939 nie udało się całkowicie zastąpić furażerek wz.23 rogatywkami wz.37.
Rogatywki wz. 37 i wzorowane na nich nakrycia głowy były często używane w oddziałach partyzanckich po 1939 r. Używano ich czasem także w polskich formacjach Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Rogatywki wzorowane na wz. 37 z nowymi orzełkami wz.