Twórczość Walicka malowała w latach 1966-1979. W ciągu czternastu lat poświęconych malowaniu stworzyła własny styl, który krytycy nazwali malarstwem kobiecym, w ramach malarstwa naiwnego. Jej prace są także często przedstawiane za wzór twórczości późnego wieku.
Dzieła Walickiej były pokazywane na dwóch wystawach indywidualnych (1968, 1971, w Warszawie) i licznych zbiorowych w Polsce i na świecie, zarówno w obrębie Bloku Wschodniego, jak i poza nim. Poza Polską, jej dzieła wystawiano:
w Europie: Bratysława, Budapeszt (1973), Lublana, Paryż (Galerie Seraphine, 1971), Hamburg (Altonaer Museum, 1972), Spoleto (Festival dei Due Mondi, 1972), Bonn (Museum Stadt, 1972), Turku (Turun Taidemuseo, 1973), Szwecja (Sveagalleriet w Sztokholmie, 1971, Galeria Anderssona w Svalov, 1972)
poza Europą: Nowym Jork, Galeria E. Pape, 1971.
W Polsce, obrazy Haliny Walickiej znajdują się w kolekcji Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu (23 sztuki), Muzeum Etnograficznym w Krakowie, Muzeum Etnograficznego im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu oraz w Państwowym Muzeum Etnograficznym w WarszawieJackowski, Aleksander. 1995. Sztuka zwana naiwną: zarys encyklopedyczny twórczości w Polsce, Warszawa: Krupski i S-ka..