Łaciński patriarcha Antiochii – urząd ustanowiony przez Boemunda, pierwszego księcia Antiochii.
Dotychczasowy prawosławny patriarcha Antiochii został wydalony i udał się do Konstantynopola. Po upadku Antiochii w 1268, urząd miał charakter tytularny, a patriarcha urzędował w bazylice św. Marii w Rzymie. Został oficjalnie zniesiony w 1964.
Łacińscy patriarchowie Antiochii 1098–1100 – Piotr I z Narbonu 1100–1135 – Bernard z Walencji 1135–1139 – Ralf I z Domfront 1139–1193 – 1193–1196 – Ralf II (łaciński patriarcha Antiochii) 1196–1208 – Piotr II z Angouleme 1209–1217 – Piotr III z Locedio 1217–1219 – Pelagio Galvani (elekt, wybór nie zatwierdzony) 1219 – Pietro Capuano (elekt) 1219–1225 – Rainiero 1226–1245 – Alberto Rezzato 1247–1292 tytularnie od 1268 – Opizo Fieschi 1311–1342 – Isnardo Tacconi 1342–1363 – Geraldus Oddonis 1364–1375 – Raimundus de Salg 1375–1380 – Petrus Clasquerin 1380–1408 – Seguinus (obediencja awiniońska) 1408–1415 – Joannes (obediencja awiniońska) ?-1397 – Giovanni de Vico 1397–1416 – Václav Králík z Buřenic (Wenzel Gerard von Burenitz) 1439–1447 – Dionysius de Molendinis 1449–1457 – Giacomo Orsini 1457–1470 – Guillaume de la Tour 1471 – Guilelmus 1471–1472 – Gerard de Crussol 1473–1485 – Lorenzo Zane 1485–1494 – Giordano Gaetano d'Aragona 1495–1502 – Sebastianus 1504–1529