Napływ osadników niderlandzkich W roku 1106 zmarł cesarz Henryk IV Salicki opowiadający się za pokojowym rozwiązaniem konfliktów chłopskich z feudałami. W tym czasie chłopi niderlandzcy rozpoczęli starania u arcybiskupa Bremy o nadanie im leżących dotąd odłogiem terenów ziemskich położonych nad Dolną Wezerą. Gdy w Niderlandach zaczęło brakować ziemi, chłopi rozpoczęli wędrówkę w kierunku wschodnim. Uważając Holendrów za znakomitych fachowców, arcybiskup Bremy nadał im liczne posiadłości na mocy formalnego układu. Po zwerbowaniu ochotników w Niderlandach chłopi opuścili ziemie Fryzji osiedlając się w okolicach Bremy. Nowi mieszkańcy Stedingen szybko zdobyli uznanie jako wybitni fachowcy z budowaniu grobli i odwadnianiu okolicznych terenów. Gdy po latach pozycja Stedingerów znacznie wzrosła, pojawiły się pierwsze oznaki niechęci ze strony arcybiskupstwa Bremy oraz kleru, starających się wszelkimi możliwymi środkami powstrzymać gospodarczą ekspansję Holendrów. Wnet rozpoczęto represje wobec chłopów, na których wielokrotnie napadano. Ofiarami napastników stały się żony i córki Stedingerów które to gwałcono, uprowadzano i za które wymuszano wysoki okup.