Mimo samozniszczenia pierwszego ośrodka filiponów ich wspólnota przetrwała, gdyż część ośrodków bezpopowców nurtu pomorskiego przyjęła ich nauczanie. W latach 60. XVIII w. gminy filiponów odnotowano praktycznie we wszystkich obwodach Rosji centralnej, w Moskwie (dekadę później w mieście tym były już trzy takie placówki) i Petersburgu. Na początku XIX stulecia filipowcy pojawili się na zachodniej Syberii. W odróżnieniu od pomorców i fiedosiejewców wspólnota ta od śmierci założyciela nie posiadała jednego wyraźnego dominującego centrum teologicznego, lecz składała się z gmin posiadających bardzo szeroką autonomię, nie tylko w zakresie zarządzania swoim majątkiem i prowadzenia działalności duszpasterskiej, ale i w zakresie doktryny i liturgiki. Znaczący autorytet posiadała powstała w latach 60. XVIII w. gmina filipowska w Moskwie. Nie oznaczało to jednak możliwości formułowania wspólnego dla wszystkich gmin nauczania. W rezultacie już w ostatnich dekadach XVIII w. wśród gmin powołujących się na tradycję filiponów funkcjonowało kilka odrębnych poglądów w kwestii stosunku do innych staroobrzędowców, traktowania cara jako wcielenia Antychrysta, procedur przyjmowania nowych wiernych do wspólnot.