„Niemiecka kawa” generowała znaczny obrót, który w roku 1844 wyniósł 25 000 guldenów, a pochodził nie tylko z Wirtembergii, do której należało Heilbronn, ale także z Badenii i Szwajcarii.
Zapewne z powodu rosnącej konkurencji i kłopotów finansowych Knorr sprzedał swoją fabrykę w 1855 roku krewnemu żony i kolejne dwa lata 1856–1858 zajmował się produkcją towarów tekstylnych. Następnie powrócił do handlu w branży spożywczej, przede wszystkim suszonymi owocami, a także suszonym zielonym ziarnem orkiszu, ryżem, kaszą jęczmienną i tapioką. Rynkiem sprzedaży były całe Niemcy, eksportował też swoje towary na Węgry. Do przetwórstwa żywności powrócił rozpoczynając wytwarzanie pęczaku.
We wczesnych latach 1870. przetwórstwo objęło także produkcję mąk z różnych surowców: zielonego orkiszu, grochu, soczewicy, fasoli, sago i tapioki. Mieli w tym udział synowie Knorra: Carl zajmujący się od 1866 roku sprzedażą i eksportem oraz Alfred, który od 1870 roku zaczął dbać o rozwój technologiczny przedsiębiorstwa. Towary Knorra były wówczas sprzedawane pod marką „Bienenkorb”.