Około 1905 roku był współtwórcą „Domu Polskiego”, zaangażował się w pracę oświatową wśród ludności polskiej. W latach 1905–1907 brał udział w organizowaniu teatrów amatorskich przy polskich szkołach ludowych na Podolu. W latach 1914–1918 był członkiem zarządu Polskiej Macierzy Szkolnej, przemianowanej w 1918 roku na Towarzystwo „Oświata” w powiecie starokonstantynowskim (był wiceprezesem zarządu powiatowego), od 1917 roku pełnił funkcję komisarza Polskiego Komitetu Wykonawczego na Rusi na powiat starokonstantynowski, członka zarządu Towarzystwa Przyjaciół Żołnierza Polskiego przy Związku Wojskowych Polaków rejonu 11. armii rosyjskiej w Starym Konstantynowie (organizował pomoc żywnościową, finansową, prawną i zaopatrzenie w broń), w grudniu 1919 roku brał udział w formowaniu zbrojnej milicji w Starym Konstantynowie. Został skazany na śmierć przez władze bolszewickie. W 1918 roku był delegatem do tworzącego się Polskiego Zgromadzenia Narodowego w Kijowie. Pracował na stanowiskach prezesa Banku Rolnego w Krzemieńcu, radcy Izby Rolniczej w Łucku i Izby Przemysłowo-Handlowej w Lublinie.