Historia i konstrukcja Pod koniec lat 30., kierownictwo firmy Beechcraft prognozowało popyt na nowy samolot, określony zgodnie z terminologią firmy, Model 18 przeznaczony do użytku wojskowego. Projekt jak na swoje czasy był konwencjonalny. Założono konstrukcję metalową (jednak z powierzchniami sterowymi krytymi płótnem), pół-skorupową w układzie dolnopłata z dwoma silnikami gwiazdowymi zabudowanymi w gondolach na skrzydłach oraz klasycznym podwoziem z kółkiem tylnym. Mniej konwencjonalną cechą konstrukcji było zdwojone usterzenie pionowe, przez co na pierwszy rzut oka Beechcraft 18 jest łudząco podobny do większego Lockheed'a Electra.
Pierwsze egzemplarze były napędzane dwoma silnikami Jacobs L-6 o mocy 330 KM (250kW) lub Wright R-760E o mocy 350 KM (260kW). Począwszy od modelu C18S zaczęto montować mocniejsze silniki Pratt & Whitney R-985 o mocy 450 KM (336kW). Pierwszy prototyp oblatał 15 stycznia 1937 James Peyton. Model 18 otrzymał szeroką gamę modyfikacji zwiększających prędkość lotu, maksymalną masę startową oraz zmieniających jednostki napędowe.