Po powrocie do Francji (1801) nadal służył na dowódczych stanowiskach w wojskach inżynieryjnych. W 1804 roku został generalnym inspektorem wojsk inżynieryjnych i adiutantem Napoleona. Odtąd brał udział w bitwach u boku cesarza, walczył pod Austerlitz (1805), w wojnie z Prusami był pod Jeną (1806), przyjmował kapitulację Spandau, uczestniczył w oblężeniu Gdańska, został komendantem Głogowa, w wojnie z Rosją walczył pod Pruską Iławą i Frydlandem (1807).
W uznaniu jego zasług cesarz w 1808 mianował go generałem dywizji i obdarzył godnością hrabiego cesarstwa. W tym samym roku został wysłany do Hiszpanii. Rok później u boku cesarza wziął udział w wojnie przeciwko Austrii, gdzie kierował budową mostów na Dunaju, walcząc pod Essling i Wagram (1809), za co otrzymał Legię Honorową.