W XIV wieku uprawą winorośli i produkcją wina zajęli się również mieszczanie. O tradycji upraw świadczy nazewnictwo geograficzne: kilka miejscowości o nazwie Winna Góra, Winogrady, Winiary, Winnica, Winiary itd. Popularność wina dorównywała popularności piwa i miodu pitnego. Winnice znajdowały się przede wszystkim na Śląsku, w Zielonej Górze, Poznaniu, terenach nadwiślańskich (Toruń, Płock, Sandomierz), w Lublinie i Krakowie, w okolicach Przemyśla i Krosna.
Od XVI wieku winiarstwo w Polsce podupadało, a głównym powodem była coraz większa dostępność win z krajów, gdzie warunki klimatyczne bardziej sprzyjały uprawie. Rozwinął się handel winem importowanym, przede wszystkim z obszaru Królestwa Węgier – tzw. węgrzynem. Często sprowadzane wino starzono przed sprzedażą jeszcze w polskich piwnicach. Inne kraje, z których przywożono wino to Francja, Włochy i Niemcy.
Siedemnastowieczne wojny przetrzebiły polskie winnice. Na terytorium Polski najdłużej, bo do XX wieku uprawiano winorośl w okolicach Zielonej Góry, leżącej wówczas w Niemczech. W okresie międzywojennym w okolicach Zielonej Góry istniało ok. 300 hektarów winnic.