W 1901 powrócił do Australii, zrzekł się mandatu poselskiego i już jako kapitan wrócił na wojnę w Afryce Południowej.

Po demobilizacji zajął się dziennikarstwem, redagując partyjny magazyn ALP Weekly Herald. W 1905 został ponownie wybrany do parlamentu Australii Południowej, od 1901 będącej jednym ze stanów nowo powstałego Związku Australijskiego. W 1908 przeniósł się do parlamentu federalnego, obradującego wówczas w Melbourne. W październiku 1911 został mianowany ministrem bez teki (wówczas ministrów takich określano w Australii ministrami honorowymi) w gabinecie premiera Andrew Fishera. W praktyce jego głównym zadaniem było reprezentowanie ministra obrony George'a Pearce'a w parlamencie, a także tymczasowe kierowanie resortem obrony w czasie wyjazdu zagranicznego ministra.

2 grudnia 1913, wkrótce po zakończeniu burzliwej debaty w Izbie z jego udziałem, upadł i bardzo szybko zmarł. Za przyczynę zgonu uznano chorobę serca, na którą cierpiał przez wiele lat. Miał 45 lat, pozostawił żonę i czworo dzieci. Został pochowany z honorami państwowymi