Za moment ukonstytuowania się nurtu bezpopowskiego uważa się sobory z lat 1692 i 1694. Praktycznie od początku bezpopowcy zaczęli dzielić się na niezależne od siebie wspólnoty, których nauczanie, przy zachowaniu wspólnego przekonania o panowaniu Antychrysta na ziemi, różniło się od siebie.
Działalność pomorców w XVIII-XIX w. Nauczanie bezpopowców szybko znajdowało zwolenników zwłaszcza w trudno dostępnym, słabo zaludnionym i cywilizacyjnie słabo rozwiniętym regionie rosyjskiego Pomorza. Działalność misyjną prowadzili tam mnisi jednego z najważniejszych ośrodków staroobrzędowych - Monasteru Sołowieckiego: Ignacy, Herman, Gennadiusz i Korneliusz. Ostatni z wymienionych założył w 1695 razem z Daniiłem Wikulinem i Andriejem Dienisowem Pustelnię Wygowską – bezpopowski ośrodek życia monastycznego. Z czasem rozwinął się on w zespół męskich i żeński monasterów i skitów, przy których funkcjonowały także wspólnoty osób świeckich. Przyczyniły się one w dużej mierze do zagospodarowania obszarów Pomorza, ich mieszkańcy zajmowali się nadto łowiectwem, rybołówstwem oraz utrzymywali ożywione kontakty handlowe z Moskwą i Petersburgiem. Mnisi z Pustelni Wygowskiej prowadzili również szeroką działalność literacką i teologiczną.