Jego nauczycielami w czasie studiów byli m.in. L.A. Cotton, W.R. Browne, G.D. Osborne, L.L. Waterhouse oraz emerytowany profesor Edgeworth David (najbardziej poważany). Prawdopodobnie poznał wówczas nową teorię dryfu kontynentów, sformułowaną przez Alfreda Wegenera (jego mistrz – Edgeworth David – był autorem publikacji na ten temat). Osiągnął bardzo dobre wyniki w czasie studiów licencjackich, a jako student wyższych stopni kształcenia prowadził wnikliwe badania skał karbonu i permu z północnej części Nowej Południowej Walii. Sformułował wnioski, które okazały się inspirujące dla innych badaczy w kolejnych dekadach. Studia ukończył z wyróżnieniem. Badania wykonane w ramach pracy magisterskiej stały się przedmiotem czterech artykułów naukowych.
Pierwsza praca Po studiach zajął stanowisko geologa w przemyśle naftowym w Papui-Nowej Gwinei – w skrajnie trudnych warunkach terenowych przygotowywał wysoko oceniane raporty i mapy geologiczne. Część wyników tych badań wykorzystał w czasie pracy doktorskiej na temat Tectonic Evolution of New Guinea and Melanesia. Twierdził, że niektóre z wniosków, do których doszedł, musiał pominąć, wiedząc że są zbyt kontrowersyjne. Zakończenie przewodu doktorskiego zbiegło się z datą wybuchu II wojny światowej, jednak trudności zdołano pokonać.