Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas „reklamowany na 12 miesięcy”.
Od 1921 współpracował z Juliuszem Osterwą, wystawione 23 lutego 1922 w Teatrze Reduta przedstawienie Ulica Dziwna wg K.A. Czyżowskiego, które Adam Dobrodzicki reżyserował i do którego stworzył scenografię stało się sensacją. W warszawskiej prasie i opinii publicznej powszechnie krytykowano złamanie panujących wówczas kanonów sztuki. W 1926 związał się artystycznie ze Spółdzielnią Artystów ŁAD, dla której projektował kilimy (współpraca z Heleną Bukowską-Szlekys). W 1929 otrzymał stanowisko dyrektora Państwowej Szkoły Przemysłu Drzewnego w Zakopanem i zajmował je do 1936, kiedy został mianowany naczelnikiem wydziału wychowania w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego udzielał się społecznie m.in. w Związku Strzeleckim, a także w Związku Legionistów Polskich, gdzie piastował funkcję prezesa w Zakopanem. Tam też aktywnie uczestniczył w działalności Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem.
W czasie II wojny światowej, przeżył powstanie warszawskie. Przebywał w obozie przejściowym Dulag 121.
Zmarł 10 października 1944 w Błaszkowie.