W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w Wojsku Polskim w stopniu kapitana-lekarza w dyspozycji Departamentu Sanitarnego Naczelnego Dowództwa. Gdy był delegowany do Brześcia Litewskiego, zachorował na tyfus plamisty z powodu epidemii w obozach jenieckich, od lutego 1920 roku przebywał w garnizonie w Sandomierzu, w 1921 roku został przeniesiony do pracy w tamtejszym szpitalu Św. Ducha, gdzie pracował do wybuchu II wojny światowej, rozbudował i unowocześnił ten szpital.
Był członkiem BBWR, OZN. Od 1933 roku był członkiem Warszawskiego Klubu Społeczno-Politycznego. Był prezesem komitetu budowy Gimnazjum Żeńskiego w Sandomierzu, prezesem powiatowego koła POW, członkiem Rady Miejskiej i Wydziału Powiatowego, przewodniczącym komisji rewizyjnej Magistratu Sandomierza, prezesem koła Związku Inwalidów.
W wyborach parlamentarnych w 1930 roku został wybrany na posła z listy nr 1 (BBWR) w okręgu wyborczym nr 22 (Sandomierz). W kadencji tej należał do klubu BBWR. Pracował w komisjach: opieki społecznej i inwalidzkiej, zdrowia publicznego (był jej sekretarzem).