Kolor srebrny (biały) miał nawiązywać do pokoju, szlachetności, czystości i honoru, a błękit podkreślać potęgę i wielkość.
Historia W 1850 r. pojawia się pierwszy projekt stworzenia symbolu zgodnego z zasadami rosyjskiej heraldyki dla niedawno utworzonego obwodu kamczackiego. Miała to być tarcza herbowa o jednolitym błękitnym polu w które wpisany miał być złoty orzeł. Jego głowa zwrócona miała być w heraldyczną lewą stronę (prawą z perspektywy obserwatora). W jego prawym heraldycznym szponie znajdować się miał złoty łuk z dwoma złotymi strzałami, a w lewym heraldycznym szponie złoty harpun przewiązany dwoma linami, ukierunkowanymi ku górze. Nad tarczą umieszczona miała zostać Wielka Korona Imperialna Rosji. Projekt ten nie wszedł do powszechnego użytku. 22 czerwca 1851 r. obwodowi kamczackiemu został nadany nowy herb, zupełnie różny od przedstawionej rok wcześniej propozycji. Tarcza herbowa była barwy srebrnej, w nią wpisane trzy czarne wzgórza (wulkany). Z ich szczytów tryskały czerwone języki ognia, zakończone smugami dymu. Tarczę wieńczyć miała Wielka Korona Imperialna Rosji w barwie złotej.