Mackenzie (Birma), Captain Philip Gosse (Pune, Nilgiris), S. H. Prater (Satara), Charles McCann i wielu innych. Uważa się, że były to pierwsza zorganizowana współpraca na polu badań bioróżnorodności na świecie. Podczas trwania projektu zgromadzono 50 000 okazów (szczególnie małych ssaków) w ciągu 12 lat, a informacje były publikowane w 47 artykułach. Pracę po śmierci Wroughtona w 1921 kontynuował jego szwagier T. B. Fry. Dzięki projektowi odkryto wiele nowych gatunków.
Wroughton opisał po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego kilka taksonów ssaków: pasecznik pięciopręgi (Funambulus pennantii) Viverra zibetha pruinosa – podgatunek wiwery indyjskiej (V. zibetha) Urva edwardsii moerens – podgatunek mangusty indyjskiej (U. edwardsii) lutung samotny (Trachypithecus shortridgei) wielkoszczur leśny (Cricetomys emini) nadrzewnik sawannowy (Dendromus nyikae)
Kilka gatunków nazwano na cześć Wroughtona, w tym gatunek nietoperza: molos indyjski (Otomops wroughtoni).
Publikacje
Przypisy
Kategoria:Indyjscy entomolodzy Kategoria:Zmarli w 1921 Kategoria:Urodzeni w 1849