Stanisław Dąbrowski (ur. 16 lipca 1892 w Krośnie, zm. 4 września 1973 w Krakowie) – polski malarz, grafik i historyk sztuki. Malował pejzaże, martwą naturę, kompozycje rodzajowe, rzadziej portrety.
Życiorys thumb|Obraz Pod słońce thumb|Grobowiec rodzinny thumb|Tablica upamiętniająca prof. Stanisława Dąbrowskiego w elewacji kamienicy przy ul. Ambrożego Grabowskiego 8 w Krakowie Syn Konstantego i Emilii z Krupińskich. Uczęszczał do Szkoły Sztuk Pięknych w Kazaniu, naukę kontynuował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie studiował od 1909 do 1913 pod kierunkiem Wojciecha Weissa i Józefa Mehoffera. Równolegle był studentem Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie ukończył historię sztuki. Umiejętności malarskie rozwijał w Monachium i Paryżu, skąd powrócił w 1914.
Wstąpił do Legionów Polskich, gdzie zaszeregowano go do 2 kompanii III baonu 1 Pułku Piechoty, a następnie w 6 pułku piechoty II Brygady. W 1916 Stanisław Dąbrowski został przeniesiony do Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego, a następnie do Centralnego Biura Wydawnictw, gdzie współpracował ze Stanisławem Romanem Czaplickim. W 1917 przeniesiono go do Inspektoratu Zaciągu w Przemyślu, który stanowił rezerwę dla Polskiego Korpusu Posiłkowego. Na stopień chorążego kancelaryjnego został mianowany 1 stycznia 1917.