oficjalnym breakiem maksymalnym. Tom Ford pokonując w finale Martina Goulda 4–3, zdobył swój drugi rankingowy tytuł w zawodowej karierze.
Turniej główny
Runda pre-eliminacyjna Do 4 wygranych frame’ów Mark Miller 4–2 Steve Ventham Scott Donaldson 4–1 Christopher Keogan Sean O’Sullivan 4–0 Hans Blanckaert Michael Wasley 3–4 David Gray Stephen Groves 4–1 Rogelio Esteiro Ben Harrison 3–4 James Cahill Kishan Hirani 1–4 Oliver Brown Phil O’Kane 2–4 Martin Ball Stuart Wood 2–4 Andrew Milliard Mitchell Travis 1–4 Zhang Anda Greg Davis 1–4 Saqib Nasir Michael Leslie 4–1 Joel Walker Brandon Winstone 1–4 Chen Zhe Mitchell Mann 4–1 Wayne Townsend Ross Muir 4–1 Ashley Gregory Stephen Winston 1–4 Chris Norbury Ross Higgins 1–4 Barry Stark Charlie Walters 1–4 Duane Jones Ricky Norris 4–2 Sam Harvey Liam Monk 3–4 George Marter Matthew Day 4–1 Jamie Gibson James Hill 4–0 Sachin Plaha Jamie O’Neill 3–4 Ashley Carty Reanne Evans 4–3 Tom Maxfield James McGouran 3–4 Ashley Wright Justin Astley 4–3 Toby Simpson Thomas Wealthy w/o–w/d Sydney Wilson Eric Pei 0–4 Oliver Lines Shane Castle 3–4 Gareth Allen Billy Par 3–4 David Singh
Faza główna
Górna połówka Sekcja 1
Sekcja 2
Sekcja 3
Sekcja 4
Dolna połówka Sekcja 5
Sekcja 6
Sekcja 7
Sekcja 8
Faza finałowa