Ulica Masztalarska (d. Zaułek KatarzyńskiZbigniew Zakrzewski, Ulicami mojego Poznania. Część 2, Wydawnictwo Kwartet, Poznań, 2006, s. 65-66, ) – ulica w Poznaniu położona na Starym Mieście, na osiedlu Stare Miasto; na północ od Starego Rynku.
Historia mały|left|Scena na Piętrze Ulica doprowadzała w przeszłości do kościoła i klasztoru dominikanek (katarzynek). W XIX wieku istniało oryginalne przejście nad ulicą w kształcie łuku łączące klasztor z domem kapelana. Po I wojnie światowej obiekty klasztorne i kościół przejęli salezjanie, a odnowił je Maksymilian Garstecki. Nazwa ulicy została powzięta od dużego placu, na którym stał tabor miejski, a zajmowali się nim masztalerze.
Pod nr 8 (w oficynie) w latach międzywojennych mieściła się restauracja Jarockiego, która służyła za miejsce zebrań organizacji politycznych, robotniczych, artystycznych i sportowych. 16 marca 1932 na jednym z takich zebrań przemawiał Stanisław Dubois. Po wojnie, pod tym numerem od 22 marca 1945 mieścił się Komitet Dzielnicowy Śródmieście PPR, przeniesiony z kamienicy przy ulicy Mielżyńskiego 3Dominik Nosiadek, Niby tylko cztery lata, w: Pierwsze lata. Wspomnienia poznaniaków o latach 1945-1948, Wydawnictwo Poznańskie, 1980, ss.149,156, .