Krótko przed rozwiązaniem OLK, w dniach 16 i 17 grudnia 1921 roku w Poznaniu odbył się dwudniowy nadzwyczajny zjazd, zwołany przez kpt. Elżbietę Wysłouch-Zawadzką, zastępczynię komendantki OLK Aleksandry Zagórskiej. Podczas obrad kpt. Ludwika Wysłołuch-Zawadzka odczytała referat programowy, podkreślający zasługi OLK i całokształt pracy oraz postulowała, by kontynuować szkolenie kobiet również w czasie pokoju. Podczas zjazdu niektóre uczestniczki (m.in por. Wanda Gertz, por. Kamila Janota, ppor. Irena Kowalska-Tomalakowa, ppor. Stefania Kudelska, por. Stanisława Paleolog, por. Maria Wittek) ustanowiły, że jeśli Ministerstwo Spraw Wojskowych nie wyrazi zgody na zachowanie choćby kadrowego kobiecego ośrodka szkoleniowego, oficerowie OLK zorganizują na terenie społecznym i siłami społecznymi szkolenie kobiet do wojskowej służby pomocniczej, równocześnie zabiegając o generalne uregulowanie sprawy pomocniczej wojskowej służby kobiet w ramach ustawy o powszechnym obowiązku służby wojskowej. Za sprawą por. Marii Wittek we wnioskach końcowych zapisano postulat o powołaniu komórki do spraw przygotowania kobiet do służby wojskowej, podlegającej Oddziałowi III Sztabu Generalnemu Wojska Polskiego. Dostrzegając konieczność doszkolenia kadry, kilka uczestniczek zjazdu zadeklarowało swój akces na szkolenie.