Tadeusz Kopeć (ur. 24 sierpnia 1881 w Warszawie, zm. 6 lipca 1950 tamże) – polski lekarz, pediatra, działacz społeczny.
Życiorys Ukończył gimnazjum w 1899 roku i studia lekarskie na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim w 1904 roku z odznaczeniem i stopniem lekarza. W 1922 roku uzyskał stopień doktora medycyny na tejże uczelni.
Od 3. roku studiów pracował w szpitalu na Pradze pod kierunkiem prof. Edwarda Zielińskiego. W latach 1905–1913 pracował jako asystent w Domu Podrzutków ks. Baudouina, z przerwą na wyjazd do klinik pediatrycznych w Niemczech i Francji. Od 1913 roku pracował jako ordynator Szpitala Dziecięcego im. Karola i Marii. W 1933 roku ponownie przeniósł się do Domu Podrzutków, gdzie został starszym ordynatorem i zastępcą dyrektora.
W 1939 roku został zmobilizowany i 2 lata przebywał w ZSRR, potem 2 lata w Persji i 3 lata w Kenii, pracując przede wszystkim w szpitalach dziecięcych organizowanych przez Polski Czerwony Krzyż.
Wrócił do Warszawy w listopadzie 1947 roku i rozpoczął pracę w przychodni Czerwonego Krzyża i jako ordynator zorganizowanego przez siebie oddziału noworodków w Szpitalu Św.