Pełnił też od 1925 r. funkcję honorowego konsula Królestwa Włoch w Łodzi (dla woj. łódzkiego, poznańskiego i pomorskiego). Dzięki temu jego rodzinie udało się opuścić Łódź na początku okupacji niemieckiej w 1939 r. Był odznaczony Orderem Komandorskim Korony Włoch.
Ciężka przewlekła choroba uniemożliwiła mu pracę w ostatnich latach życia. Zmarł 9 września 1932 r. w Wiedniu, zwłoki sprowadzono do Łodzi i pochowano na nowym cmentarzu żydowskim przy ul. Brackiej (strona prawa kw. M).
W małżeństwie (od 1888 r.) z Miną z Jarocińskich (1863-1938) miał troje dzieci: córkę Felę (ur. 1889), żonę Karola Hertza, oraz synów: Stefana (ur. 1894) i Janusza (1902–1904).
Kontynuatorem jego działalności był syn Stefan, który w 1931 r. został członkiem Zarządu Związku Przemysłu Włókienniczego w Państwie Polskim, w 1932 r. członkiem Zarządu Zrzeszenia Producentów Przędzy Bawełnianej, a w 1933 r. wszedł w skład Rady Banku Handlowego w Łodzi. Pod koniec 1938 r. wraz z rodziną wyjechał do Brazylii.
Zobacz też Fabryka Adama Ossera
Przypisy