Jednocześnie władze rozpoczęły dochodzenie w sprawie wcześniejszego powstania tej drukarni bez pozwolenia.

W 1905 informował władze, że pełni funkcję dyrektora zarządzającego drukarnią, a wspólnik funkcję dyrektora handlowego firmy uzyskującej wówczas obrót w wysokości 105 000 rubli przy kapitale zakładowym wynoszącym 30 000 rubli.

Podstawową działalnością było redagowanie i druk od 28 września 1902 r. trzeciej łódzkiej gazety niemieckiej „Handels - und Industrieblatt”. W 1910 zmienili tytuł na istniejące do 1939 r. „Neue Lodzer Zeitung”Dzienniki Łodzi do 1939 roku, najpopularniejsze, o największym nakładzie i dobrze redagowane pismo zwolenników asymilacji Niemców i tolerancji wobec innych narodowości. Propolskie nastawienie redaktorów i wydawców naraziło ich na represje w czasie I wojny światowej. Wtedy w drukarni przeprowadzono rekwizycje maszyn i metali, a potem zmuszono właścicieli do zawieszenia wydawania gazety. Zabrane im wyposażenie posłużyło niemieckim władzom okupacyjnym do utworzenia „Drukarni Państwowej” („Staatsdruckerei”) zorganizowanej w 1916 przy ul. Piotrkowskiej 85 w celu drukowania gazety „Deutsche Lodzer Zeitung”.

Poza licznymi tytułami prasowymi m.in. polskimi jak „Goniec Łódzki”, z drukarni wyszło do 1917 55 druków zwartych i 5 do chwili likwidacji po śmierci A.