Ilja Łukjanowicz Krasnow, ros. Илья Лукьянович Краснов (ur. w 1907 w obwodzie orłowskim, zm. 23 października 1943) – konspirator, radziecki wojskowy (jefrejtor), przywódca antysowieckiego buntu w 53 Samodzielnym Kolejowym Batalionie Budowlanym podczas II wojny światowej.
Na pocz. lat 30. pracował w zakładach zbrojeniowych „Barrikady” („Баррикады”) w Stalingradzie. Wstąpił tam do tajnej organizacji antysowieckiej, zorganizowanej przez trockistę I.S. Dobrokwasza. Prowadził agitację antypaństwową wśród robotników i pisał propagandowe listy. Został jednak aresztowany przez OGPU, po czym – po przyznaniu się do winy i wydaniu swoich towarzyszy – aresztowany na karę 3 lat zsyłki do Kazachstanu. Po wyjściu na wolność przebywał w Aktiubińsku. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., został zmobilizowany do Armii Czerwonej. Służył w stopniu jefrejtora w 53 Samodzielnym Kolejowym Batalionie Budowlanym, stacjonującym we wsiach Winogradowka, Dmitrowo-Wasiljewka i Bolszoj Silan. Wiosną 1942 r. I.Ł. Krasnow stworzył organizację konspiracyjną złożoną z szeregowych, podoficerów i młodszych oficerów, a także miejscowych cywilów. Zamierzał on doprowadzić do buntu batalionu, który miałby rozszerzyć się na pozostałe oddziały Armii Dalekowschodniej.