Historia Francja w okresie międzywojennym nie przykładała większej wagi do rozwoju lotniskowców, budując w latach 20. tylko jeden okręt tej klasy „Béarn”. Częściowo było to usprawiedliwione posiadaniem stosunkowo bliskich kolonii w Afryce Północnej, gdzie mogło bazować lotnictwo. Tuż przed II wojną światową rozpoczęto budowę nowego lotniskowca „Joffre”, lecz go nie ukończono na skutek wojny. Dopiero po wojnie doceniono istotną rolę pełnioną przez lotniskowce w wojnie morskiej, zwłaszcza w związku z koniecznością prowadzenia walk w Indochinach, i wydzierżawiono brytyjski lotniskowiec eskortowy „Dixmude” i lotniskowiec „Arromanches”. Podjęto również w 1947 roku decyzję o budowie własnego lotniskowca według ulepszonego projektu przedwojennego „Joffre”, oznaczonego jako typ PA 28 (Porte-Avions 28, lotniskowiec 28). Miał on mieć wyporność standardową 15 700 ton, długość 230 m i zabierać 49 samolotów. Z powodu powojennych trudności ekonomicznych, do zamówienia okrętu, dla którego przewidywano nazwę „Clemenceau”, nie doszło i w 1950 roku program anulowano. Wydzierżawiono zamiast tego w latach 50. dwa lotniskowce lekkie wojennej budowy od USA.