Jakob Buchholtz (ur. 29 grudnia 1696 w Kieżmarku – zm. 14 maja 1758 r. tamże) – spiskoniemiecki rzemieślnik (iglarz) działający w Kieżmarku, z zamiłowania badacz przyrody Tatr i turysta tatrzański.
Był synem Georga Buchholtza starszego (1643–1724) i młodszym bratem Georga Buchholtza juniora (1688–1737). W przeciwieństwie do starszego brata nie odebrał starannego wykształcenia, od młodości przyuczając się do zawodu. W następnych latach jednak więcej czasu niż iglarstwu poświęcał poznawaniu Tatr, poszukiwaniom minerałów i zbieraniu leczniczych roślinBohuš Ivan: Rozprávanie o objaviteľoch ... (Éra Bucholtzovcov).... Opierając się na wiedzy uzyskanej od ojca i brata penetrował ich zakątki, zapuszczając się z czasem i w inne rejony Spisza, zwłaszcza w bogate w różne użyteczne kopaliny Rudawy Słowackie. Był przekonany, że Wysokie Tatry należą do najwyższych masywów górskich na świecie oraz o tym, że w ich dolinach ukryte są ogromne bogactwa, które jedynie czekają na swego odkrywcęHoudek I., Bohuš I.: Osudy Tatier.... Przekonanie to szeroko propagował, do tego stopnia, że późniejsze publikacje często klasyfikowały go do rzędu „pseudonaukowych poszukiwaczy skarbów”Szaflarski Józef: Poznanie Tatr, wyd. Sport i Turystyka, Warszawa 1972, s. 141.