Był początkowo więziony w Wilnie, następnie w Moskwie (kolejno w więzieniach: na Łubiance, w Lefortowie i na Butyrkach), 29 lipca 1941 roku został skazany na karę śmierci przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR, którą 12 sierpnia tego roku zamieniono na 10 lat „obozu poprawczego”. Został zwolniony z więzienia 13 sierpnia 1941 roku. Odrzucił zaproponowane przez ambasadora RP Stanisława Kota stanowisko kierownika delegatury ambasady w Taszkencie i objął dowództwo III batalionu 13 pułku piechoty („Rysiów”) 5 Wileńskiej Dywizji Piechoty Armii Polskiej w ZSRR. Od października 1942 roku walczył w Armii Polskiej na Bliskim Wschodzie i w 2 Korpusie Polskim do marca 1943 jako dowódca 15 Wileńskiego Batalionu Strzelców. W kampanii włoskiej walczył jako dowódca 13 Wileńskiego Batalionu Strzelców. W 1944 roku został awansowany na podpułkownika. thumb|Polacy w czasie ataku na „Widmo” pod Monte Cassino Poległ w bitwie o Monte Cassino, prowadząc atak swojego batalionu na wzgórze San Angelo (Cole S. Angelo). Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym na Monte Cassino.
Decyzją ministra obrony narodowej 11 września 2015 został pośmiertnie awansowany na stopień pułkownika.
Władysław Kamiński był żonaty z Sabiną Sawicką, z którą miał dwoje dzieci: Zdzisława (ur. 3 stycznia 1922), inżyniera i Alinę zamężną Kłosowską (ur.