Obie kadencje prowadzą do fragmentu solo granego przez flet, obój, klarnet i róg, którym fortepian akompaniuje delikatnymi arpeggiami. W końcu fortepian na nowo prezentuje główny temat w pełnym brzmieniu i część zamyka się w wyciszającej codzie tutti. 2. Intermezzo: Adagio (fis-moll / Des-dur) Drugą część rozpoczyna orkiestra i składa się ona z wielu wariacji na temat bardzo romantycznego motywu, które następują jedna po drugiej. Wkrótce melodia transponuje do klucza durowego, w którym jest drugi temat. Po przetworzeniu pierwszego motywu i powtórzeniu drugiego powraca główny motyw z pierwszej części zanim Intermezzo zostaje zamknięte przez orkiestrę w sposób podobny do wariacji ze wstępu. Na koniec fortepian w krótkim, urywanym i burzliwym kadencyjnym pasażu transponującym do tonacji ostatniej części attacca. Wiele motywów z tej części przywodzi na myśl II Koncert Fortepianowy c-moll Rachmaninowa, szczególnie jego III część, zauważalnie rosyjską w charakterze.