Nowa budowla powstała kilkaset metrów na północ od drewnianej. Miała być halą masowych zebrań mieszkańców Katowic, obliczoną na 15 000 osób. Z uwagi na sprzeciw Urzędu Górniczego (tereny zagrożone szkodami górniczymi) projekt zmieniono i ostatecznie w 1953 r. stanęła trzynawowa hala widowiskowa o lekkiej, elastycznej konstrukcji dla 4 000 widzów. Duża scena umożliwiała prezentacje największych zespołów artystycznych, a obszerna widownia (największa wówczas w Katowicach) – występy najbardziej popularnych wykonawców. Specyficzna była organizacja widowni. Wysokie, strome trybuny z twardymi, drewnianymi ławkami otaczały z trzech stron pole centralne, na którym ustawione były rzędy krzeseł. Krzesła można było demontować, co pozwalało na organizowanie w budynku imprez sportowych z areną w części centralnej (głównie meczów bokserskich). Główne wejście znajdowało się z frontu budynku, na krótszej ścianie sali widowiskowej, naprzeciw sceny, w środku trybuny. Nad nim mieściło się pomieszczenie projektorów, dzięki któremu obiekt wykorzystywano też jako salę kinową (ruchomy ekran pozwalał na skracanie lub wydłużanie widowni). Wyświetlano głównie lżejszy repertuar dla masowej widowni, filmy dla młodzieży, a w niedzielne przedpołudnia organizowano "poranki filmowe" dla dzieci.