Po długim przetworzeniu napięcie jest zbudowane bardzo mocno. Pod koniec kompozytor proponuje znów drugi temat w bardzo głośnej instrumentacji. Następuje szybka i wirtuozowska coda zakreślająca zakończenie w C-dur.
Bibliografia Przewodnik koncertowy (Teresa Chylińska, Stanisław Haraschin, Bogusław Schaeffer, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1991, str. 760–762) .
Kategoria:Dzieła Siergieja Rachmaninowa Kategoria:Koncerty fortepianowe