Oboje ukazani są en trois quarts, przy czym wzrok Jezusa jest skierowany w stronę widza.
Efekt plastyczności pogłębia lekko diagonalne ułożenie tronu, który podtrzymują dwie grupy trzech aniołów ustawionych jeden przy drugim, tworząc dwie symetryczne, pionowe osie. Powoduje to kontrast. Przestrzeń ulega tu silnemu spłaszczeniu, a repertuar kolorów i modelunek światłocieniowy kostiumów Madonny z Dzieciątkiem został powtórzony. Kontrastem dla tych repetycji jest walorowe potraktownie skrzydeł, jasnych w górnych partiach i stopniowo coraz ciemniejszych ku dołowi. Twarze wszystkich postaci odznaczają się kontrastem pomiędzy silnymi konturami oczów, brwi nosów i ust, a delikatnym, subtelnym modelunkiem cielistych tonacji skóry.
Analiza Obraz też został wzmiankowany w roku 1568 przez prekursora historii sztuki Giorgia Vasariego. Wspomniał on o artyście, a także podał dawne miejsce przechowywania Madonny z Dzieciątkiem i aniołami – kościół San Francesco w Pizie. Wiadomo ze starszych źródeł o pobycie Cimabuego w Pizie w latach 1300–1301, jednak pod względem stylistycznym paryskie dzieło jest zestawiane z Maestą Florencką (Maestà di Santa Trinità) z florenckiego kościoła Świętej Trójcy (obecnie w zbiorach Uffizi), datowaną na 1280 rok.