Stanisław Hermanowicz (ur. w 1882 w Wilnie, zm. 24 grudnia 1944 w Obornikach Śląskich) – polski księgowy, działacz niepodległościowy i społeczny, polityk, poseł na Sejm IV kadencji (1935–1938) w II RP. Brat rzeźbiarza Piotra Hermanowicza.
Życiorys Ukończył szkołę miejską i szkołę techniczną w Wilnie, uzyskując dyplom podmajstra ślusarskiego, później Wyższe Kursy Rachunkowości dla księgowych przysięgłych (w 1926 roku).
Po ukończeniu szkoły pracował w warsztatach artystyczno-ślusarskich w Bakszcie, następnie w warsztatach kolejowych w Baranowiczach, Moskwie i Wilnie. W czasie rewolucji 1905–1907 roku był ciężko ranny, został inwalidą i zmienił zawód. Pracował jako księgowy w biurach różnych instytucji, m.in. w zarządzie miejskim w Wilnie, a po 1919 roku w Komisariacie Generalnym Ziem Wschodnich. Pod koniec I wojny światowej organizował grupy POW (służba wartownicza na dworcu towarowym) i Związek Bezpieczeństwa Kraju w Wilnie. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku ochotniczo służył w WP.