Wojna Lowry’ego – konflikt trwający w latach 1864–1874 w Karolinie Północnej, wzniecony przez 17-letniego członka plemienia Lumbee – Henry’ego Berry’ego Lowry’ego. Stronami w konflikcie były władze stanowe przeciwko grupie Indian i Afroamerykanów dowodzonych przez Lowry'ego. Przyczyną wybuchu wojny były problemy gospodarcze spowodowane trwającą wojną secesyjną oraz dyskryminacja rdzennej ludności. W szczególności morderstwo Allena i Williama Lowrie popełnione przez konfederatów.
W latach 1864–1874 Lowry i jego ludzie, wśród mieszkańców Robeson County zwani potocznie Bandytami z bagien (ang. Swamp Bandits), uchodzili za bohaterów przyrównywanych do grupy legendarnego Robin Hooda. Wojna Lowry’ego wyraźnie podniosła morale indiańskiej ludności zamieszkującej Karolinę Północną, w szczególności plemion Lumbee i Melungeon. Działania Lowry’ego, jak również jego tajemnicze zniknięcie w roku 1872, przeszły do legendy, a postać rebelianta zyskała wśród ludności stanu wiele sympatii, w przeciwieństwie do władz stanowych, które określały go mianem kryminalisty, dla ludności południowych regionów stanu był bohaterem.