Architektura Zasadnicza część klasztoru wpisuje się w tradycję budowlaną XVI i XVII w.; kościół opacki został w 1562 r. poddany przebudowie w duchu późnorenesansowym, zaś na początku XVII w. wzbogacił się o atrium z westybulem w stylu klasycyzującego baroku. Fasada kartuzji nie jest jednorodna stylowo i reprezentuje mieszankę elementów pośrednich między renesansem i barokiem; w dekoracji fasad wykorzystano wiele posągów, obelisków, fryzów i motywów płomieni. Kompozycja fasady składa się z trzech pięter ujętych w zdublowane lizeny korynckie rozdzielające rozmaite nisze i pola z wizerunkami świętych i biskupów.
We wnętrzu w obrębie absydy nad sufitem góruje ośmiokątne tyburium, podczas gdy cały kościół posiada jedną nawę sklepioną beczkowo (dzieło Vincenza Seregni); całą powierzchnię sklepienia pokrywa duży zespół geometrycznych podziałów stiukowych. Słynny jest cykl malarski wykonany przez Simone Peterzano, nauczyciela Caravaggia w 1578 r. oraz przez Daniele Crespi w 1629 r. W sali kapitularnej zachował się na sklepieniu uznawany za wyjątkowo piękny fresk przedstawiający św.