Wewnętrznie okręt podzielony był na 10 wodoszczelnych przedziałów.
W momencie jego ukończenia okręt posiadał dużą, przeszkoloną kabinę w rufowej części kadłuba mieszczącą do 12 osób w której mógł przewozić osoby, towary lub pocztę w jego drugorzędnej roli jako dispatch vessel (awizo).
Początkowo „Avernus” uzbrojony był w pojedynczą minę wytykową, w późniejszym czasie został przezbrojony w dwie torpedy 18-calowe.
Załogę stanowiło dziewięć osób, łączny koszt budowy okrętu wynosił 8784 funtów.
Historia Okręt został wodowany w 1878 i wszedł do służby w 1879. Zarówno „Avernus” jak i jego bliźniaczy „Acheron” były szeroko opisywane w ówczesnej prasie, były to najszybsze statki wodne pływające wówczas po wodach australijskich.
Żaden z okrętów nie został użyty bojowo, już około 1885 obydwa były poważnie zaniedbane. W 1885 „Avernus” dwukrotnie przebywał w suchym doku, gdzie przeprowadzono poważne remonty tego okrętu. Począwszy od 1886 okręty były aktywne głównie w czasie weekendów kiedy to służyły jako statki wycieczkowe, obsadzone były załogą złożoną z ochotników i rezerwistów.