Filozofia Koncepcja perspektywizmu została pierwszy raz sformułowana przez niemieckiego filozofa Gustava Teichmüllera, jednak rozwinął ją Friedrich Nietzsche i to za jego sprawą ugruntowała się ona w filozofii żeby potem rozszerzyć swoje wpływy m.in. na literaturę i antropologię. Koncepcja Nietzschego, łącząca się z jego relatywizmem była radykalnie antydogmatyczna, zakładając względność prawdy krytykowała i unieważniała wszelkie wizje prawdy absolutnej. Jednym z filozofów, który pod wpływem Nietzschego przyjął i rozwinął koncepcję perspektywizmu był José Ortega y Gasset. Głównymi ideami w jego myśli były pozostające w ciągłym napięciu: wierność prawdzie i pragnienie sformułowania systemu. Według Ortegi wierność prawdzie pojętej perspektywicznie wyklucza się z idealistycznymi koncepcjami zamkniętego i wyjaśniającego wszystko systemu, który mimo wszystko jest celem filozofujących umysłów. Uważał, że pułapką, w którą wpadali filozofowie wielkich systemów była utopijna idea prawdy nieumiejscowionej – uniwersalnej, pozaczasowej i pozakontekstowej. Perspektywizm u Ortegi y Gasseta opiera się na teorii prawdy umiejscowionej, która jest nieodłącznie związana z kontekstem historycznymi oraz życiowymi podmiotu - jej „okolicznościami”.