W tym samym roku został dowódcą III/3 dywizjonu myśliwskiego.
W kampanii wrześniowej był dowódcą III/3 dywizjonu myśliwskiego i walczył w ramach Armii „Poznań”, 6 września zestrzelił samolot He 111 a 12 września He 111 i Hs 126. Internowany w Rumunii uciekł i przedostał się do Francji, gdzie w bazie lotniczej w okolicach Lyonu został organizatorem i dowódcą II Dywizjonu Myśliwskiego Krakowsko-Poznańskiego. 1 czerwca 1940 zestrzelił samolot He 111 a 15 czerwca Dornier Do 17. W maju 1940 przeszedł do Groupe de Chasse II./27, gdzie latał samolotem Dewoitine D.520 w 3. eskadrze GCII/7 z Ounanszestrzelenia..
Po klęsce Francji przeleciał do Algieru i dalej do Maroka i przedostał się do Wielkiej Brytanii (service number P1288), gdzie rozpoczął tworzenie i dowodzenie 302 dywizjonem myśliwskim „Poznańskim” (od 13 lipca 1940). 18 września 1940 zestrzelił Do 215. Dywizjonem dowodził do 9 grudnia 1940. Był najstarszym polskim pilotem biorącym udział w bitwie o Anglię. Pod koniec lutego 1941 został szefem pilotażu w 58 Operational Training Unit i 55 OTU w Sunderland. We wrześniu 1942 został dowódcą RAF Station Northolt. Loty bojowe wykonywał sporadycznie (np. 3 lutego 1943 uszkodził Fw 190). 24 października 1943 został polskim oficerem łącznikowym w dowództwie 84. Grupy Myśliwskiej RAF.