Podstawą jego egzystencji, obok działalności prawniczej, były udziały w spółce. W 1892 wraz z bratem Willim zakupił młyn parowy na Szreterach, który dotychczas nie odgrywał istotniejszej roli wśród przedsiębiorstw tego typu funkcjonujących w mieście. Po gruntownej przebudowie i wzroście wydajności młyna, zatrudniono kilkudziesięciu pracowników, a przerób zboża wynosił 30 ton na dobę. Po zainstalowaniu nowych urządzeń, maszyn i kotłów parowych Młyn Berwaldów należał do najnowocześniejszych w mieście. Transport surowców i produktów odbywał się przy pomocy kolei wąskotorowej łączącej spichlerz z nabrzeżem Brdy, gdzie następował załadunek na barki.
Ustabilizowana sytuacja finansowa pozwoliła mu na zaangażowanie się w działalność we władzach miasta Bydgoszczy. W 1902 r. został wybrany niepłatnym radcą miejskim. W magistracie zajmował się kwestiami związanymi z własnością gruntów, zwłaszcza prawnymi uregulowaniami w tym zakresie. Od 1906 r. działał także w miejskiej deputacji finansowej. Potem radcą magistratu wybierano go jeszcze trzykrotnie (1903, 1909, 1915). Zaangażował się także w działalność polityczną. Z powodzeniem kandydował w wyborach do parlamentu pruskiego w 1912 roku, reprezentując okręg V Mogilno-Żnin-Wągrowiec. Był członkiem Postępowej Partii Ludowej (Fortschrittliche Volkspartei). Jako poseł w 1914 r.